Πρέπει να υπάρχει το θαύμα, αλλιώς η ζωή μου είναι χαζή, κολοβή, αδικαίωτη κι αδικαιολόγητη. Νοιώθω πως ζώντας κάνω μια τρύπα στο νερό. Κόπος χωρίς αποτέλεσμα, στόχος τρελού και ματαιότητα.
Πρέπει να υπάρχει το θαύμα που αχρηστεύει τους νόμους της Φυσικής και στρέφει ανάποδα τις ροές προς το θάνατο. Είναι έπαρση ή αξιοπρέπεια αυτή η απαίτηση;
Το νερό που κάνω τρύπα ας στερεωθεί σαν γυαλί.
Τα χρώματα του βυθού ας κυλάνε σε αλληλουχίες σχημάτων. Τα ψάρια, τα φύκια, οι δράκαινες, οι αστερίες, οι μικροοργανισμοί να φωσφορίζουν ανάμεσα στα χρώματα και στα ρεύματα.
Ένα θαύμα που θα ραγίσει τους κανόνες, τις συμβάσεις, τα δεδομένα και τα γνωστά, κι απ’ το περιορισμένο θα με τινάξει στο απεριόριστο. Εκεί όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν.
Να περπατήσω πάνω στη θάλασσα.
Υπάρχει μαρτυρία πως έχει ξαναγίνει.
Τα βήματά μου πάνω στο νερό να με προχωρήσουν στον άφαντο κόσμο που με κλωστές αόρατες κινεί τα φαινόμενα. Στον τόπο όπου βυθίζονται της ψυχής μου οι ρίζες. Στην πηγή της ζωής που στέλνει εδώ τα όνειρα που μας ξεγελούν για ζωή.
Στην ελευθερία όπου όλα θα τα μπορώ, κι από αυτά θα διαλέξω εκείνο που αξίζει να του τα παραδώσω όλα.
Η πίστη μόνο. Η πίστη η ριψοκίνδυνη, που το ρίσκο στεριώνει, η τυφλή, η ίσως πλανερή, η ίσως λαθεμένη. Υπάρχει πίστη λαθεμένη;
Μήπως αυτή και μόνη καταξιώνει και το πιο ηλίθιο αντικείμενό της, όπως η σμίλη της ιδιοφυίας δίνει ωραίο σχήμα και στην πιο άσχημη πέτρα;
Το ρίσκο της πίστης είναι το άλμα που αφού τραμπαλιστεί στο κενό, μπορεί να βρει το πλάτωμα να πατήσει.
Η άβυσσος είναι το μονοπάτι που βγάζει, αν βγάλει, σ’ εκείνο το σταθερό έδαφος απ’ όπου κινείς τη γη.
Και πώς αποκτιέται η πίστη! Σε ποιο βαθμό οξύνοιας ή σε ποιο βαθμό ηλιθιότητας κερδίζεται;
Διδάσκεται, εμπνέεται, χαρίζεται, αποφασίζεται;
Πώς γίνεσαι άξιος να πιστέψεις αληθινά;
Γιατί δεν πιστεύουμε. Νομίζουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου