Υπάρχουν στιγμές σημαντικές στις κατά τ' άλλα ασήμαντες ζωές μας, στιγμές κατά τις οποίες ο χρόνος αμβλύνεται, κι είναι σαν να κρατάνε για πάντα... Στιγμές, που το φευγαλέο της ύπαρξής τους γίνεται αιωνιότητα... Και διαρκούν.
"Η ζωή δεν μετριέται με το πόσες ανάσες πήρες, αλλά με το πόσες φορές σου κόπηκε η ανάσα".
Γι' αυτές μιλώ.
Ένας φίλος μού είπε ότι τις φωτογραφίζει. Χωρίς φιλμ, χωρίς κάρτα μνήμης άλλη πέρα από αυτή που διαθέτουμε όλοι πίσω από τα μάτια. Και μια στο τόσο τις προβάλλει στην οθόνη του μυαλού του, αφήνοντάς τες να του μεταγγίζουν όση ζωή περιέχουν...
Κάποτε στο κοντινό μέλλον θα ταξιδέψω εντός, εκτός κι επί ταυτά. Η αγάπη είναι το ζητούμενο. Η μεταμόρφωση, ο τρόπος.
Αυτές τις τρεις άχρονες ημέρες του χρόνου μου, το άλμπουμ μου θα μεγαλώσει κατά πολύ, όπως έχει σχεδιαστεί. Και θα αποτελέσει μεγάλο κομμάτι από την Α-λήθεια που γυρεύω να γίνω...
Είμαι έτοιμη (όποτε).
Ακούω το κάλεσμα μέσα από τα φύλλα των δασών, το ακούω στα νερά του ποταμού...
Σχεδόν βλέπω την όψη του.
Είμαι ήδη εκεί! Μέσα στη φωτιά.
Ρίζες να βγάλω, να γίνω δέντρο.
Ροή να γίνω, ποταμός.
Αέρας, αέρας μέσα μου σφοδρός
Κι όταν όλα τελειώσουν, διάφανη να περάσω μέσα από το φως... 
