Ξαναγύρισα
στα χρόνια μου. Ατένισα ακόμα μία φορά, όπως τότε τον κόσμο μου από ψηλά,
περικυκλωμένη από σκοτάδια και καπνούς. Μέτρησα κρύο πολύ, το νοιώθει κάθε ένα
από τα κομμάτια μου. Πόσες ζωές και πόσοι κόσμοι;
Κατέβηκα
στο υπόγειο που κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει. Μια παλιά επιγραφή με
κόκκινα γράμματα που αναβοσβήνουν σε παράξενο ρυθμό το επισημαίνει στους
παρατηρητικούς. Αλλά κι αυτή απόψε είναι εντελώς σβηστή. Περιμένει όσους
γνωρίζουν. Μοιάζει να με περίμενε πολύ καιρό.
Κατέβηκα
τη στριφογυριστή σκάλα. Τι μέρος κι αυτό! Ανοίγει μια πύλη θαρρείς, και ξαφνικά
βρίσκεσαι σε ένα χώρο χωρίς χτες κι αύριο. Αυτό ήταν που υπήρχε πάντα. Πόσο από
αυτό θέλησες και πόσο κατόρθωσες να γνωρίσεις;
Μαύρα
ρούχα, μαύρα ποτά. Τα φώτα αναβοσβήνουν πολύχρωμα αστέρια, σημεία στο χάος.
Σκιές
που κινούνται. Περπατούν, αγκαλιάζονται, γελάνε, δεν πολυσκέφτονται,
παρατηρούν.
Προχωρούν
στο κέντρο, και να χορεύουν έναν χορό: τον πρώτο και τον τελευταίο. Το κύκνειο
άσμα τους. Αυτός ο χορός θα είναι καμωμένος από όλα τα προηγούμενα, τα αρχέγονα
βήματα και θα έχει το ρυθμό των σωθικών της γης που χορεύει στη μουσική των
Κόσμων. Ένας χορός που θα λέει όλα όσα θα έχει ποτέ κάποιος να πει, πριν
σωπάσουν για πάντα.
Τολμάς;
Όχι. Για να κάνεις Κάτι, πρέπει να είσαι Κάτι. Κάτι ελεύθερο. Ελεύθερο από
καθρέφτες και χιλιοπαιγμένες ταινίες.
Έφυγα
τρέχοντας σχεδόν, κι όταν βγήκα ξανά στη στεριά, πήρα μια βαθιά εισπνοή
ανακούφισης.
Η
πρώτη ανάσα μετά από …ώρα.
Οδός
Μηθύμνης και οδός Πατησίων. Στήλοι Ολυμπίου Διός και λεωφόρος Συγγρού.
Πόσο
μακριά ή κοντά είναι τα όρια του άλλου κόσμου;
Μια
κομμένη ανάσα δρόμος.
Κεντρομόλος
δύναμη με τραβά προς τα κει, φυγόκεντρη, λήθη, με φυγαδεύει.
Πρέπει
να θυμηθώ πώς αναπνέουν τα ψάρια μες στο νερό. Πώς γλιστρούν στο υγρό με τόση
χάρη.
Υπάρχουν στιγμές σημαντικές στις κατά τ' άλλα ασήμαντες ζωές μας, στιγμές κατά τις οποίες ο χρόνος αμβλύνεται, κι είναι σαν να κρατάνε για πάντα... Στιγμές, που το φευγαλέο της ύπαρξής τους γίνεται αιωνιότητα... Και διαρκούν.
"Η ζωή δεν μετριέται με το πόσες ανάσες πήρες, αλλά με το πόσες φορές σου κόπηκε η ανάσα".
Γι' αυτές μιλώ.
Ένας φίλος μού είπε ότι τις φωτογραφίζει. Χωρίς φιλμ, χωρίς κάρτα μνήμης άλλη πέρα από αυτή που διαθέτουμε όλοι πίσω από τα μάτια. Και μια στο τόσο τις προβάλλει στην οθόνη του μυαλού του, αφήνοντάς τες να του μεταγγίζουν όση ζωή περιέχουν...
Κάποτε στο κοντινό μέλλον θα ταξιδέψω εντός, εκτός κι επί ταυτά. Η αγάπη είναι το ζητούμενο. Η μεταμόρφωση, ο τρόπος.
Αυτές τις τρεις άχρονες ημέρες του χρόνου μου, το άλμπουμ μου θα μεγαλώσει κατά πολύ, όπως έχει σχεδιαστεί. Και θα αποτελέσει μεγάλο κομμάτι από την Α-λήθεια που γυρεύω να γίνω...
Είμαι έτοιμη (όποτε).
Ακούω το κάλεσμα μέσα από τα φύλλα των δασών, το ακούω στα νερά του ποταμού...
Σχεδόν βλέπω την όψη του.
Είμαι ήδη εκεί! Μέσα στη φωτιά.
Ευχή: να μη μετακινηθώ.
Ρίζες να βγάλω, να γίνω δέντρο.
Ροή να γίνω, ποταμός.
Αέρας, αέρας μέσα μου σφοδρός
Κι όταν όλα τελειώσουν, διάφανη να περάσω μέσα από το φως...
Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις περπατούσα πάνω ……στο γυαλί της λάμπας. «Πώς γίνεται αυτό;» ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό αφού μ’ αγαπούσες.
Να αλλάζω ασταμάτητα. Να ψηλώσω λίγο ακόμα. Να σηκώνομαι πιο γρήγορα.
Θέλω υψηλό έρωτα κι ελευθερία στο νου και στην καρδιά.
Χαμόγελα και όνειρα πολλά...
Θέλω μεταμόρφωση. Και θέλω και δύναμη. Τα θέλω όλα και δεν θέλω τίποτα.
Κι ακριβώς αυτό είσαι εσύ για εμένα, εσένα που σε θέλησα πολύ:
τα πάντα και το τίποτα μαζί.
Το ένα όπλο.
Είσαι για εμένα και είμαι για εσένα...
Όλοι οι δρόμοι που περπάτησα, ξεκίνησαν για να οδηγήσουν κάποτε σε σένα...
Και από εδώ και στο εξής, εσύ μου δείχνεις κι εγώ ακολουθώ.
Μόνο βλέπω και ακολουθώ.
Σ' αγαπάω και όσο υπάρχω, υπόσχομαι να σου είμαι αφοσιωμένη.
Εύχομαι πάντοτε να μου μιλάς και να σ'ακούω το ίδιο όμορφα. Η καρδιά μου στη θέα σου να χτυπάει πάντα με το πιο γιορτινό της τραγούδι. Οι σιωπές μας να πλουτίζουν στα χρόνια.
Όταν κλαις για το θάνατό σου κάτω από αγέρωχα δέντρα, είσαι στη ζωή. Όταν οι αστραπές φωτίζουν τις σκοτεινιές σου, έρχεται η καταιγίδα της λύτρωσης. Όταν ακούς το ποτάμι από την άκρη της όχθης του, άφησε το γόνατο να λυγίσει στο άκουσμα από το μυστικό που διακριτικά σου ψιθυρίζει. Όταν κοιτάς αντίθετα στο ρεύμα, υποδέχου όσα έρχονται και αποδέχου όσα φεύγουν.
Όταν η σκιά της Γης κρύβει ολόκληρη τη Σελήνη, έχουμε ολική έκλειψη και ολική ρήξη με την όνειρο που ζούμε για πραγματικότητα. "Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μέσα στο σπίτι...", που λέει και ο Ρίτσος... Όταν όμως μια διαβολική συγκυρία εξαφανίζει το φεγγάρι από τον ουρανό και το ασήμι του από τα νερά, τότε οι σκιές μάς καταπίνουν. Τότε ο μικρός μας κόσμος καταφέρνει να εξουσιάσει ολοκληρωτικά τη Λαμπερή Κυρά της Νύχτας, συσκοτίζοντάς το φως της... Για λίγο. Μέχρι η Αιώνια Ροή να ξαναφέρει τα μετέωρα σε άλλο σημείο της τροχιάς τους. Και την καρδιά πάλι στη θέση της. Για λίγο.
Η ροή του ποταμού είναι το κελαρυστό άκουσμα της αιωνιότητας. Η καρδιά είναι ο τόπος και ο τρόπος.
Και οι Φίλοι, τα αστέρια στον ουρανό τις νύχτες μου.
It was me on that road But you couldn't see me Too many lights out, but nowhere near here
It was me on that road Still you couldn't see me And then flashlights and explosions
Roads end getting nearer We cover distance but not together
I am the storm I am the wonder And the flashlights nightmares And sudden explosions
I don't know what more to ask for I was given just one wish
It's about you and the sun A morning run The story of my maker
What I have and what I ache for
I've got a golden ear I cut and I spear And what else is there?
Roads and getting nearer We cover distance still not together
If I am the storm if I am the wonder Will I have a flashlights nightmares And sudden explosions There' sno room where I can go and You've got secrets too
I don't know what more to ask for I was given just one wish
