Φωτιά κι Αέρας, και του μύθου το Χρυσόμαλλο Δέρας...(Πίσω στο Πήλιο.)

Όταν κλαις για το θάνατό σου κάτω από αγέρωχα δέντρα, είσαι στη ζωή.
Όταν οι αστραπές φωτίζουν τις σκοτεινιές σου, έρχεται η καταιγίδα της λύτρωσης.
Όταν ακούς το ποτάμι από την άκρη της όχθης του, άφησε το γόνατο να λυγίσει στο άκουσμα από το μυστικό που διακριτικά σου ψιθυρίζει.
Όταν κοιτάς αντίθετα στο ρεύμα, υποδέχου όσα έρχονται και αποδέχου όσα φεύγουν.

Όταν η σκιά της Γης κρύβει ολόκληρη τη Σελήνη, έχουμε ολική έκλειψη και ολική ρήξη με την όνειρο που ζούμε για πραγματικότητα.
"Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μέσα στο σπίτι...", που λέει και ο Ρίτσος...
Όταν όμως μια διαβολική συγκυρία εξαφανίζει το φεγγάρι από τον ουρανό και το ασήμι του από τα νερά, τότε οι σκιές μάς καταπίνουν. Τότε ο μικρός μας κόσμος καταφέρνει να εξουσιάσει ολοκληρωτικά τη Λαμπερή Κυρά της Νύχτας, συσκοτίζοντάς το φως της... Για λίγο.
Μέχρι η Αιώνια Ροή να ξαναφέρει τα μετέωρα σε άλλο σημείο της τροχιάς τους. Και την καρδιά πάλι στη θέση της. Για λίγο.

Η ροή του ποταμού είναι το κελαρυστό άκουσμα της αιωνιότητας.
Η καρδιά είναι ο τόπος και ο τρόπος.

Και οι Φίλοι, τα αστέρια στον ουρανό τις νύχτες μου.



It was me on that road
But you couldn't see me
Too many lights out, but nowhere near here

It was me on that road
Still you couldn't see me
And then flashlights and explosions

Roads end getting nearer
We cover distance but not together

I am the storm I am the wonder
And the flashlights nightmares
And sudden explosions

I don't know what more to ask for
I was given just one wish

It's about you and the sun
A morning run
The story of my maker

What I have and what I ache for

I've got a golden ear
I cut and I spear
And what else is there?

Roads and getting nearer
We cover distance still not together

If I am the storm if I am the wonder
Will I have a flashlights nightmares
And sudden explosions

There' s no room where I can go and
You've got secrets too

I don't know what more to ask for
I was given just one wish