Από δω κι ως ...;

Αν μας δω από μακριά, μοιάζουμε με μαριονέτες, αστείες και θλιβερές έτσι όπως πέφτουμε κάθε λίγο…

Γεμάτες όμως ομορφιά και θεϊκότητα, γιατί δεν μας πτοεί τελικά ούτε ο εκ των προτέρων ούτε ο εκ των υστέρων της επιλογής φόβος…

Και κάποτε τολμούμε.

Και κάποτε σηκωνόμαστε για να συνεχίσουμε.

Και είναι και κάποιες στιγμές μεγαλείου και τρέλας, που κοιτάζουμε τον θάνατο και του γελάμε κατάμουτρα!

"Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σ' ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή...
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά, στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες, ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή..."

Βουτιές για Οξυγόνο...

Κάποιοι τον έρωτα αφουγκράστηκαν επίμονα
μέσα σε στίχους ποιητών και σε βιβλία
μα ό,τι κατάφεραν ν' ακούσουν μόνο ήτανε
μία παράξενη ηχώ, μια ιστορία.
Άλλοι τον ξόρκισαν σα δαίμονα, σα φάντασμα
και τον εξόρισαν στα βάθη της αβύσσου
ώσπου στο τέλος ευτυχείς αναληφθήκανε
αφού στεγνώσανε στον κόσμο την ψυχή τους.

Κάποιοι του χάρισαν μορφή ενός παράφρονα
που κατασπάραζε τις σάρκες τους με βία
και ηδονικά μες στο μυαλό τους στριφογύριζε
μια ακατάληπτη κραυγή, μια μελωδία.
Άλλοι στο πάθος του υπέκυψαν περήφανα
αφού κολύμπησαν στη νάρκη του και μόνο
όμως τη στέρησή του ακριβά πληρώσανε
κάθε που ξύπναγαν σφαδάζοντας με πόνο.

Κάποιοι περπάτησαν στη έρημο και δίψασαν
και καθώς έσκυψαν να πιουν απ' τα νερά του
είδαν το σώμα τους απ' τη δροσιά να καίγεται
κι άλλοτε πάλι να παγώνει απ' τη φωτιά του.
Κι εγώ που απόψε τα δάχτυλά μου έσυρα
πάνω σε τραύματα που άντεξαν στο χρόνο
μέσα σε σκέψεις σκοτεινές νιώθω να πνίγομαι
γι' αυτό στην πλάνη του βουτώ για οξυγόνο.

Μουσική / ερμηνεία: Πάνος Ράπτης
Στίχοι: Γιάννης Ζαρκαδούλας
2010