Δεν ξέρω πια τη νύχτα

 

Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου

Στο μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.

Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί

Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται

Ν'αναγγέλλω την αυγή απ' τα ψηλά μου βράχια

Τα δυο μου μάτια αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο

Της σωστής μου καρδιάς: δεν ξέρω πια τη νύχτα.

Δεν ξέρω πια ονόματα ενός κόσμου που μ' αρνιέται 

Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ' άστρα

Η έχτρα μου ειναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού

Εξόν κι αν ειναι τ' Όνειρο που με ξανακοιτάει

Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας τη θάλασσα

Έσπερε κάτω απ' την καμπύλη της χρυσής φωτιάς σου

Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια.