Κάνε ό,τι θεωρείς σωστό...

...Αντιμετώπισε ό,τι βρεθεί στο δρόμο σου. Χρησιμοποίησε τα πάντα για να εξελιχθείς, να ανυψωθείς. Φρόντισε τις μισοτελειωμένες δουλειές σου. Αντιμετώπισε τους φόβους σου, κάνε ό,τι μπορείς για να ισχυροποιήσεις την υγεία σου και να ανεβάσεις τα επίπεδα της ενέργειάς σου. Πειθάρχησε και βάλε σε κανάλι αυτήν την ενέργεια. Πρώτα πρέπει να ελέγξεις τον ευατό σου πριν καταφέρεις να τον ξεπεράσεις.
[...]
Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο Δάσκαλος εμφανίζεται παντού: στον ουρανό, στα δέντρα, στα ταξί και στις τράπεζες, στα γραφεία των ψυχιάτρων, στα βενζινάδικα, στο πρόσωπο των φίλων και των εχθρών σου. Όλοι μας είμαστε δάσκαλοι, ο ένας για τον άλλον. Υπάρχουν δάσκαλοι σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη, πολιτεία και χώρα - δάσκαλοι για κάθε επίπεδο συνειδητότητας. Τα πάντα είναι χρησμοί - τα πάντα συνδέονται. Κάθε κομμάτι καθρεφτίζει το Όλον, όταν έχεις μάτια να το δεις και αυτιά να το ακούσεις.

Νταν Μίλμαν, "Μυστικό Ταξίδι"

Στη φυλακή των αισθήσεων

Mια παλιά ταινία, δείχνει το δείπνο μιας παρέας αριστοκρατών. Όλα στην αρχή δείχνουν φυσιολογικά, μέχρι που αρχίζει να διαφαίνεται πώς κάτι σαν κατάρα έχει πέσει πάνω τους: ένα αόρατο δίχτυ που δεν τους αφήνει να διαλύσουν τη σύναξη. Έτσι, ενώ το δείπνο τελειώνει, εκείνοι παραμένουν στο σπίτι. Θέλουν να φύγουν, αλλά δεν θέλουν κιόλας. Κάνουν να ξεκινήσουν, αλλά δεν το αποφασίζουν. Έτσι, μένουν, παραμένουν, εμμένουν… Μέχρι που η μακρά διαμονή και συμβίωση κάνει να φανούν απροκάλυπτα όλα τα ζωώδη ένστικτα. Μέχρι το σημείο όπου τελειώνει η αξιοπρέπεια και αρχίζει η αλληλοεξόντωση.

Όσο βρισκόμαστε κλεισμένοι στα αόρατα τείχη, υποφέρουμε, βασανιζόμαστε, ξεχνιόμαστε για λίγο και μετά πάλι ξανά τα τείχη που δεν υπάρχουν, ορθώνονται απελπιστικά και τελεσίδικα.

Μαριονέτα στα χέρια ενός «Εγώ», γεμάτου επιθυμίες, ορμές, ελαττώματα, πλάνες, αυταπάτες και φόβους.

Όσο βρισκόμαστε κλεισμένοι μέσα στα άχτιστα τείχη, τρεφόμαστε αναγκαστικά ο ένας από τις σάρκες του άλλου. Και πονάμε.

Όλα είναι όνειρο, από το όνειρο ξεκινούν, στο όνειρο καταλήγουν. Το όνειρο είναι η η μόνη πραγματικότητα και η πραγματικότητα είναι έτσι όπως το όνειρό μου τη θέλησε. Ή έτσι όπως δεν τη θέλησε. (Άραγε το όνειρο που είμαι έχει μάθει να θέλει;)

Κι αν ο έρωτας είναι το αντίδοτο στην αδιάλειπτη καθημερινή εν ψυχρώ δολοφονία της ζωής, μάλλον πρέπει αυτός να μυρίζει θάνατο. Για να μην ξεχνάς… Ότι οφείλεις να πεθαίνεις συνέχεια, για να ζεις ξανά. Καινούργιος. Αναβαθμισμένος. Ολοένα και πιο ελεύθερος…