Το κακό του έξω κόσμου με πλησιάζει ως ένα σημείο κι εκεί διαλύεται σε κομφετί. Προστατεύομαι με εθελούσιο πόνο ταξιδεύοντας εντός.
Κάποτε θα πέσουν οι μάσκες, τα μάτια αντανακλαστικά θα κλείσουν στην υποψία της απόκρυφης σκιάς και ο καθρέφτης θα διαλυθεί ξανά, και μόνο στην ιδέα του εαυτού του.
Συγκέντρωσα ένα-ένα όλα τα σπασμένα του κομμάτια
-προσεκτικά άφησα να τρέξει λίγο αίμα- και τα φύλαξα στοργικά
σ’ ένα αρχαίο κουτί που είχαμε στο σπίτι (οικογενειακό κειμήλιο).
Πολλή κακοδαιμονία και πολύ παρελθόν άρχισε να μαζεύεται εκεί μέσα:
πλάνες, ψέματα, φόβοι, λάθη...
Ανασύρω ολόκληρες ανείπωτες σκέψεις,
αποσπάσματα από γράμματα που δεν στάλθηκαν ποτέ,
από όνειρα που έζησα,
από πραγματικότητες που ξεδιπλώθηκαν
ανάξιες των ευχών…
Πιο βαθιά υπάρχουν όλα όσα δεν τόλμησα και οι χαμένες μου ευκαιρίες.
Για χρόνια έλεγα πως «πρέπει να βάλω επιτέλους μια τάξη σ’ αυτό το χάος!»
Κι αντί για Έρωτας, έγινα Χάος.
Σε στενά δωμάτια στοιβάζω το παρελθόν μου – πού να χωρέσει τόσο άχθος;
Να γινόταν ν’ άπλωνα παντού φτερά και μέλλον…
Προς το παρόν, συνεπαίρνομαι με ξωτικά, ριγώ με ρυθμούς πολεμοχαρείς,
και διψώ για αίμα.
Κι ο έρωτάς μου δεν είναι καθόλου το άπιαστο, αλλά πουλί που μένει αιώνες φυλακισμένο.
