Φωτιά κι Αέρας, και του μύθου το Χρυσόμαλλο Δέρας...(Πίσω στο Πήλιο.)

Όταν κλαις για το θάνατό σου κάτω από αγέρωχα δέντρα, είσαι στη ζωή.
Όταν οι αστραπές φωτίζουν τις σκοτεινιές σου, έρχεται η καταιγίδα της λύτρωσης.
Όταν ακούς το ποτάμι από την άκρη της όχθης του, άφησε το γόνατο να λυγίσει στο άκουσμα από το μυστικό που διακριτικά σου ψιθυρίζει.
Όταν κοιτάς αντίθετα στο ρεύμα, υποδέχου όσα έρχονται και αποδέχου όσα φεύγουν.

Όταν η σκιά της Γης κρύβει ολόκληρη τη Σελήνη, έχουμε ολική έκλειψη και ολική ρήξη με την όνειρο που ζούμε για πραγματικότητα.
"Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μέσα στο σπίτι...", που λέει και ο Ρίτσος...
Όταν όμως μια διαβολική συγκυρία εξαφανίζει το φεγγάρι από τον ουρανό και το ασήμι του από τα νερά, τότε οι σκιές μάς καταπίνουν. Τότε ο μικρός μας κόσμος καταφέρνει να εξουσιάσει ολοκληρωτικά τη Λαμπερή Κυρά της Νύχτας, συσκοτίζοντάς το φως της... Για λίγο.
Μέχρι η Αιώνια Ροή να ξαναφέρει τα μετέωρα σε άλλο σημείο της τροχιάς τους. Και την καρδιά πάλι στη θέση της. Για λίγο.

Η ροή του ποταμού είναι το κελαρυστό άκουσμα της αιωνιότητας.
Η καρδιά είναι ο τόπος και ο τρόπος.

Και οι Φίλοι, τα αστέρια στον ουρανό τις νύχτες μου.



It was me on that road
But you couldn't see me
Too many lights out, but nowhere near here

It was me on that road
Still you couldn't see me
And then flashlights and explosions

Roads end getting nearer
We cover distance but not together

I am the storm I am the wonder
And the flashlights nightmares
And sudden explosions

I don't know what more to ask for
I was given just one wish

It's about you and the sun
A morning run
The story of my maker

What I have and what I ache for

I've got a golden ear
I cut and I spear
And what else is there?

Roads and getting nearer
We cover distance still not together

If I am the storm if I am the wonder
Will I have a flashlights nightmares
And sudden explosions

There' s no room where I can go and
You've got secrets too

I don't know what more to ask for
I was given just one wish

Μάρω Βαμβουνάκη, [Η μοναξιά είναι από χώμα]

Πρέπει να υπάρχει το θαύμα, αλλιώς η ζωή μου είναι χαζή, κολοβή, αδικαίωτη κι αδικαιολόγητη. Νοιώθω πως ζώντας κάνω μια τρύπα στο νερό. Κόπος χωρίς αποτέλεσμα, στόχος τρελού και ματαιότητα.

Πρέπει να υπάρχει το θαύμα που αχρηστεύει τους νόμους της Φυσικής και στρέφει ανάποδα τις ροές προς το θάνατο. Είναι έπαρση ή αξιοπρέπεια αυτή η απαίτηση;

Το νερό που κάνω τρύπα ας στερεωθεί σαν γυαλί.

Τα χρώματα του βυθού ας κυλάνε σε αλληλουχίες σχημάτων. Τα ψάρια, τα φύκια, οι δράκαινες, οι αστερίες, οι μικροοργανισμοί να φωσφορίζουν ανάμεσα στα χρώματα και στα ρεύματα.

Ένα θαύμα που θα ραγίσει τους κανόνες, τις συμβάσεις, τα δεδομένα και τα γνωστά, κι απ’ το περιορισμένο θα με τινάξει στο απεριόριστο. Εκεί όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Να περπατήσω πάνω στη θάλασσα.

Υπάρχει μαρτυρία πως έχει ξαναγίνει.

Τα βήματά μου πάνω στο νερό να με προχωρήσουν στον άφαντο κόσμο που με κλωστές αόρατες κινεί τα φαινόμενα. Στον τόπο όπου βυθίζονται της ψυχής μου οι ρίζες. Στην πηγή της ζωής που στέλνει εδώ τα όνειρα που μας ξεγελούν για ζωή.

Στην ελευθερία όπου όλα θα τα μπορώ, κι από αυτά θα διαλέξω εκείνο που αξίζει να του τα παραδώσω όλα.

Η πίστη μόνο. Η πίστη η ριψοκίνδυνη, που το ρίσκο στεριώνει, η τυφλή, η ίσως πλανερή, η ίσως λαθεμένη. Υπάρχει πίστη λαθεμένη;

Μήπως αυτή και μόνη καταξιώνει και το πιο ηλίθιο αντικείμενό της, όπως η σμίλη της ιδιοφυίας δίνει ωραίο σχήμα και στην πιο άσχημη πέτρα;

Το ρίσκο της πίστης είναι το άλμα που αφού τραμπαλιστεί στο κενό, μπορεί να βρει το πλάτωμα να πατήσει.

Η άβυσσος είναι το μονοπάτι που βγάζει, αν βγάλει, σ’ εκείνο το σταθερό έδαφος απ’ όπου κινείς τη γη.

Και πώς αποκτιέται η πίστη! Σε ποιο βαθμό οξύνοιας ή σε ποιο βαθμό ηλιθιότητας κερδίζεται;

Διδάσκεται, εμπνέεται, χαρίζεται, αποφασίζεται;

Πώς γίνεσαι άξιος να πιστέψεις αληθινά;

Γιατί δεν πιστεύουμε. Νομίζουμε.

Lost and inert... (just can't pick up the pieces)!

I was burnt by the sun, said goodbye to the sea
when I saw you were losing your love for me

Your eyes told the tale of a wound that's still raw
as I watched you renouncing any hope of a cure

How can I be bitter that it's over
After all I've got myself to blame
The sun dissolves to Winter, now it's over
I'm lost amongst the shadows that remain

Then your words rang out stonge, once broken but clear
and I heard you dismissing any last trace of fear
I was burnt by the sun, tried in vain not to cry
Since I knew all the answers, tell me why I ask why?

How can I be bitter that it's over
After all I've got myself to blame
The sun dissolves to Winter, now it's over
I'm lost amongst the shadows that remain

Now the swing in your step makes me tremble with hurt
when I see how you blossom I feel lost and inert

I've been burnt by the sun in my prozak coccoon
Just can't pick up the pieces of my life without you

Just can't pick up the pieces of my life without you