"Εάν μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων, και των αγγέλων, αλλά δεν έχω Αγάπη, έχω γίνει χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει.
Κι αν γνωρίζω το μέλλον και κατέχω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, κι αν πιστεύω τόσο δυνατά, ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω Αγάπη, δεν είμαι τίποτε.
Κι αν μοιράσω όλα μου τα υπάρχοντα, κι αν παραδώσω το σώμα μου για να καώ, αλλά δεν έχω Αγάπη, δεν ωφελούμαι σε τίποτε.
Η Αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι αγαθή, δε ζηλεύει, δεν είναι κενόδοξη,
δεν έχει υπερηφάνεια, τίποτε δεν κάνει άσχημο, δε ζητάει αυτά που της ανήκουν, δεν παραφέρεται, δεν λογίζεται το κακό, δεν ικανοποιείται με την αδικία -απεναντίας, ευχαριστείται με την Αλήθεια.
Πάντοτε είναι στοργική, πάντοτε πιστεύει, πάντοτε ελπίζει, πάντοτε υπομένει.
Η Αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει.
Ακόμη κι αν οι προφητείες ακυρωθούν, κι αν οι γλώσσες παύσουν, κι αν η γνώση καταργηθεί.
Γιατί η γνώση είναι μερική, το ίδιο και οι προφητείες. Όταν όμως επικρατήσει το τέλειο, το μερικό θα καταργηθεί.
Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, αποφάσιζα ως νήπιο, σκεπτόμουν ως νήπιο.
Όταν έγινα άνδρας, άφησα τα του νηπίου.
Τώρα δα λοιπόν βλέπουμε με καθρέπτη, εντός του αινίγματος, ενώ τότε θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο.
Τώρα δα, γνωρίζω το μερικό, ενώ τότε θα φτάσω στην πλήρη γνώση, καθώς θα έχω γίνει και απόλυτα γνωστός.
Προς το παρόν όμως υπάρχει η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη. Και το σπουδαιότερο από αυτά είναι η Αγάπη."
Απόστολος Παύλος [Α' Κορινθ., ιγ' 1-13]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου